IJskoude Ardennen

(15-16 dec. 2001)

Het was een bar weekeind.

Het was een van de weekeinden dat er weer iets georganiseerd was door RCC, dit maal in samenwerking met Never Dry. Samen hadden zij het een en ander inelkaargeorganiseerd.

Dit is het verhaal van Ad en René. Ik reed met Ad mee in mijn auto daarom schrijf ik en Ad niet. De foto’s zijn van Ad, en enkele zijn van mij. Ad en René zijn voor de duidelijkheid diegenen die de vaarders begeleiden en niet de lopers, want die begeleidden zichzelf.

We waren vrijdag de lucht in geweest met Ad Ballon. Denk nu niet meteen zo van: "heeft die Ad nu ook al een Luchtballon?" Neen. Dus dit was een ballon van een andere Ad, en het was diens ballon. Dus vandaar. Maar daar gaat dit verhaal nu niet over. We gingen kanovaren !

Diezelfde dag, iets later in den avond, de klokken hadden net elf geslagen, kwamen we bij Luc aan in de Ardennen. De andere hadden hun nek al genat. En wij, nog droog genekt, begonnen aan het natten van de onze. (Dit om in de zelfde moet te komen als de anderen, want opvallen doe ik liever niet. Het zijn altijd de anderen die vinden dat ik opval.)

Terwijl wij, Ad en ik aan het natnekken waren en diepzinnige gesprekken begonnen te voeren, zijn de anderen heengegaan. Zij begaven zich naar hun Zweedse slaaphuisjes. Zij waren het immers die de volgende dag hun activiteit aan de dag moesten leggen, in de zittende vorm genaamd kanoen en in de lopende vorm genaamd wandelen. Ad en ik gingen dus iets later naar deze slaaplocatie om ons onder de slapenden te begeven..

De volgende dag werd ik fris en verkwikt wakker. Tsjo wat heb ik lekker geslapen zeg, dacht ik bij mezelf terwijl ik mijn ogen liet ontluiken. Ad mompelde dat hij niet zo lekker had geslapen , hij had gedroomd dat iemand een boom, wat zeg ik, de hele Ardennen aan het omzagen was. Dat maakte een enorme herrie, zo van rchrchrppfffiiiooeeiii ! Pas nadat hij die boomzager heel voorzichtig op z’n zijkant had gedraaid hoorde hij dat indrukwekkende geluid niet meer, en kon verderslapen. Toen zijn ogen ontloken, was een ieder al aangekleed op de been. Ad volgde snel. Het ontbijt werd zoals altijd weer geleid door Gerrit, met thee, gebakken eieren, en Ardenner bolletjes.

Daarna iedereen in het pak, de lopers in wandeluniform en de kanoers in hun winterse springpakjes, want het was koud. Het had die nacht flink gevroren, de ijsaangroei aan de kanten van de Ourthe tekende een winters landschap. Alvorens te kunnen instappen waren we eerst een half uur bezig om het ijs uit de huurboten te verwijderen.

Er werd ingestapt bij de brug van de camping, Het was kraakhelder weer. Dat kon je zien aan het aanvriezende ijs op de peddels. Gelukkig had iedereen handschoenen aan behalve Sjoerd (hij vond het blijkbaar niet koud). Sjoerd maakte een achterwaardse kanospin, met z’n voorpuntje vrolijk in de lucht, waarna hij met een bevriezende blik het koude Ourthewater aan zijn rug gewaar werd.

Er werden hier en daar nog wat instructies gegeven aan diegenen die de Ourthe voor het eerst deden. Het was geen lange tocht, maar wel een mooie. Er werden ijspegels waargenomen van wel 150 centimeter lang (aan de rotsen), en ijsbolletjes aan de takken boven het water. Net kerstballen.

Iedereen was blij ons weer te zien bij het uitstap punt. We hadden nog geprobeerd een vuur te maken, maar dat lukte ons niet bijtijds. Dus snel de kouwe boel uit, en de droge boel aan en warm worden. Kano’s opladen en terug naar Luc's warme lokalen.

We hebben voor het eten nog een wandeling gemaakt met Ad’s Whot. Dat is een geavanceerd meganiek dat de weg wijst, de hoogte laat lezen, de druk van de lucht aangeeft, en de tijd aftelt. Eerst nog via de reguliere paden maar later dwars door het Ardense dicht begroeide woud. Tegen het donker kwamen we op ’t kamp terug, op tijd voor het nuttigen der maaltijd. Later op de avond werd gezongen met gitaarbegeleiding van Kees. Na het hoogste lied zijn we blokhutwaarts gegaan om ons lijf ter rusten te leggen.

Terwijl ik zo blokhutwaarts ging, zag ik een gordijn opengaan en een vriendelijk gezicht naar buiten lonken, dus ik naar binnen. Daar zat nog een hele Never Dry delegatie bluf te pokeren. "Wil jij ook een dobbelsteen?" werd mij gevraagd, "Wil je ook wijn?". En vol was mijn glas. Met mijn hand op de beker gaf ik 647 door. "Hé hij weet er ook iets van". Hoe laat het werd, weet ik niet, maar leuk was het.

Zoals gewoonlijk werd ik s’morgens weer sprankelend wakker. En zoals gewoonlijk was Gerrit ons weer aan het verwennen. Deze dag reden we eerst naar de instapplaats in Houffalize. Nadat de vaarders in hun boten gestegen waren, en de kouwe en kille Ourthe afzakten, doken Ad en ik, koud geworden van het in de boot helpen van onze vaarders, een chocolaterie binnen en bestelden lekkere warme chocolade met slagroom. We wilde ook nog iets te smikkelen hebben maar dat was spijtig genoeg niet aanwezig. De warme chocolade en slagroom verplaatste zich gestadig naar onze buikjes. De kopkens waren geledigd en wij gingen weer achter den vaarders aan.

Het patroon herhaalde zich. We trokken de koude stumpers aan de kant, en hadden, zorgzaam zoals wij altijd zijn, voor de droge kledij gezorgd. Na het omkleden ging het weer Luc-waarts.

Daar aangekomen werd er als de drommel ingepakt en opgeruimd ("er zit sneeuw in de lucht") om na afscheid van elkaar en van Luc weer terug te keren naar het eigen “thuis best”. Nadat ik nog een heerlijke maaltijd had genoten bij Ad’s-Moesje, en de foto’s had laten uitlezen in het meganiek van Ad ben ook ik huiswaarts gegaan. Het was als vanouds weer een geslaagd leuk weekend.

Groetjes en tot een volgende keer, Trekvogel, René

We hebben dit weekend gecampeerd op de camping Pont de Bergueme, de kanocamping van de Ardennen. In de vorm van trekkershutten is er prima accomodatie beschikbaar.

Vanaf de camping kun je de Westelijke Outhe naar beneden varen, met uitstappunt even voorbij de wegbrug van Ortho naar Bertogne. Dit stuk is goed geschikt voor beginners, en het is lang genoeg voor in de winter.

's Zondags hebben we de boven-Lesse gevaren. Instappen bij de wegbrug tussen Transinne en Massin, uitstappen bij de wegbrug tussen Daverdisse en Redu. De boven-Lesse is de koningin onder de Ardennenriveren. Zij heeft passages 3. Niet geschikt voor beginners.