Wildwatervaren in de Morvan
(Pasen 2000)
Een weekje wild water in de France met RCC en een Trekvogeltje
Zaterdagmorgen Ad van Carla gehaald, en Sjoerd van zijn vriendin, naar de club en Gerrit, effe zoeken wat er allemaal mee kon, spul inladen en weg waren we. Boog voor de insiders en René voor de outsiders zou later komen. Hij had nog het een en ander te doen op zijn buitenplaats ergens aan het begin van Frankrijk en het einde van Belgie.
De Morvan
Coupe de France.
Afvaartwedstrijd op de Cure
Aangekomen op plaats ven bestemming, na een kleine 800 kilometer, bij de rivier met 't wilde water, was het al stinkend druk. Honderden kanovaarders die als gekken dat riviertje af voeren. Het was een afvaartwedstrijd naar het scheen. Grappig hoor, zo veel kanoactie zie je bij ons niet zo veel. Alleen bij heel mooi weer op de bollentocht of op een zwoele avond bij het rondje Amsterdam bij nacht, dan varen er wel eens 400 kanoërs langs die mooie rode druk bezochte wallen van Amsterdam. We reden verder naar de finish waar de camping zou zijn. En ja, er was wel een camping, maar helaas nog niet open. "Eén juni", vertelde men ons, "dan pas zou alles en iedereen open zijn.Dan pas begint het seizoen.", zeiden ze.
Camping Plages des Settons
Die Fransen toch. Effe verder kijken dan maar. En jawel hoor, bij de stuw van het Lac de Settons was er ook een. Ook gesloten, maar . . . . wel de toegangsboom open. Knir, Knar en Knor zetten hun tentje op en Gerrit zette zijn bus op de plek. De camping was echt open, want we ontdekte al snel dat er water uit een kraan kwam, dat er een plek was waar je op brillen kon zitten, en dat er een plek was waar je je tanden kon schrobben.'s Avonds na de maaltijd nog effe babbelen en sterren kijken. Het waren er heel veel. Nog effe naar die brillenplek en slapen. Zondag wedstrijd kijken, eten inkopen en wat lummelen. O ja, hardlopen lang het Lac. De avonden waren mooi erg en lekker k k k k k k koel bij nauwelijks 6 graden.
La Cure
La Cure, 'Les Sept Taureaux'
(De zeven stieren, naar de
zeven rotsblokken)
En toen kanoën in de France. Leuk vooral omdat op het eind van onze eerste tocht (de Cure) zeven stieren stonden te briesen. Een paar kon ik er nog ontwijken. Maar de laatste had me mooi te pakken. Voor ik er erg in had donderde hij mij om, en ik verzoop zowat. Een vriendelijke Fransman wierp mij een lijntje toe trok me er uit. De boot kon ook gered worden, maar de peddel kwam niet meer boven water. Daar zal nu wel zo n vriendelijk Fransmannetje of -vrouwtje plezier van hebben. Jammer, of misschien ook niet.Leuk blijft kanovaren in ieder geval wel, omdat ik er verslaafd aan ben -moet ik toegeven-. Oplettender was ik wel geworden.
Verslagen door de 7 Stieren
Na die zwempartij wist ik beter waar ik even om moest dragen. Lees: wandelen door die zo mooie padloze gebieden, langs die prachtige oevers van die door de anderen zo mooi bevaren stroomversnellingen ( Bulderend water voor mij, en voor hen leuke rotsverblokkinkjes.)
Maandagavond kwam René Boog aan. We vlogen elkaar om de nek. We leken wel Russen. Het geeft een apart gevoel vanbinnen met zo'n omarming met de buiken tegen elkaar. Dat kan ook niet anders, want in je buik zit je zonnevlecht en daar stroomt enorm veel energie door.
Ad op de Chalaux
Le Chalaux
In het totaal hebben we vier keer gevaren en twee van ons vijf keer. Ad en Sjoerd hebben namelijk de Chalaux twee maal getrotseerd. De tweede keer hebben ze de rivier in racetempo gevaren, want ze waren eerder bij de uitstapplaats dan wij met de auto. Hoewel ik wél moet vertellen dat we even hebben zitten kijken naar mensen die de Chalaux gingen zwemmen. Jong en oud doken de plomp in. Wel met speciale hulpmiddelen overigens (hydrospeeds). Er waren bevallige tiepjes bij moet ik bekennen. Flink hoor.
Sjoerd op de Chalaux
Le Cousin
René (Boog) mijn naamgenoot maakte op een van onze ondernemingen (op de Cousin) ons attent:
"Luister, en Hoor de Stilte."
Best wel indrukwekkend, geen weg of ander storend element in de omgeving. Een uil zat te dagdromen in een gat van een schoorsteen van een verlaten gebouwtje met rare hoge deuren. Mooi was het daar. Zulke indrukken kunnen in je herinnering lekker blijven zitten zitten. Het is met geen foto te evenaren, deze stukjes beleving met speciale waarde.
De Cousin stroomt door ongerept
gebied
Gewandeld hebben we ook, alhoewel maar één keer. Maar toch. Echt een leuk land dat Frankrijk. In een wei lag zomaar een oude Traction Avant van Citroen, en meer van dat soort dingen. Het is net of, daar waar het achtergelaten is, de tijd langzamer is voorbijgegaan. Hij lag daar in gestapelde onderdelen en bovendelen, zonder inhoud (motor enz. ) in de wei. Grappig hoor.
Verder was het s'morgens broodjes halen bij de Croissanterie. ( Bij ons noemen we dat een bakker.) En dan ontbijten. En 's avonds de avondmaaltijd natuurlijk. Drie keer hebben we uitgegeten. René de Franseman (Boog) klepte heel wat onverstaanbaars tegen de mensen die ons bedienden. Leuk taaltje dat Frans, ook als je er niets van verstaat.
Paaskleuren
Verder waren er een zekere Gerrit Fielosoof, Sjoerd Architekt en Ad Webseit, ook wel 'De Chef' door mij genoemd. Dat komt door zijn leidinggevende krachten. En die Boog is ook niet gek hoor.
We hebben al het zinnige en het onzinnige gezellig met elkaar verenigd. 't Was een fijne week.
Amen
René van Es ook wel als Brutje bekend voor de inseiders.
