Wildwaterweekend Ardennen
datum: 14-15 maart 2006
locatie: Outhe, camping Pont de Berguème, Ardennen
temperatuur: kkkoud
waterstand: vloedregime
Nadat ik de laatste keer met vorst een stromende rivier had bevaren, had ik me voorgenomen dat nooit meer te doen. Maar ach,....het is toch ook wel weer leuk, laat ik nog maar eens gaan. En geen spijt: het was weer erg leuk en die kou nam ik maar weer eens voor lief.
Het jaarlijks “Ardennenweekend” hebben we dit jaar weer doorgebracht op de camping Berguème, oftewel de camping bij Luc. We waren dit jaar met twaalf personen: Kees, Loes, Berend, Edith, Peter, Mark, Joris, Gerard en ik waren de RCC‘ers. Mariko en Martijn de ND‘ers en Karin was een introducé. ‘s Avonds na aankomst nog even borrelen bij Luc en wat kletsen over onder andere het varen op stromend water. De rivier loopt langs de camping dus maar even kijken. En ja hoor, de cijfers op internet klopten. Het water was nu wel erg hoog. Veel te hoog om de rivier vanaf dit punt met dit gezelschap te bevaren. Even wat cijfers. Het advies van de NKB is een minimale waterdoorlaat van 6 m3/sec. en hoog water is 50 m3/sec. Het was vrijdag 53,6 m3/sec. dus lekker hoog. Vrijdag gaven ze op internet een waterstand van 155 m3/sec. aan, maar dat blijkt een vergissing te zijn geweest. Maar goed, voordat we weg gingen schrok ik wel van die cijfers.
De groep werd in tweeën gedeeld en omdat er genoeg ervaren vaarders waren moest het geen probleem zijn. We besloten wel op een lager punt in te stappen. Van Nisramont tot Mâhoge zou het water geschikter zijn voor degenen die voor het eerst op stromend water gingen varen. Tussen geschikter en geschikt zit blijkbaar nog wel verschil. Het water was wel breder en er waren geen obstakels als bomen, takken en keien. Dit betekende echter niet dat er niet gezwommen moest worden. Ikzelf moest door een stomme fout (ik lette niet op het water, maar op anderen) ook de “schietstoel” gebruiken. Zwemmen dus. Zo kwam ik er achter dat voor het soepel mensen en boten uit het water vissen, nog wat oefening nodig is. Dan komt het ergste.....elke keer weer is dit het vervelendste van deze tochten: buiten omkleden in de vrieskou terwijl je het al niet zo warm hebt. Gelukkig was er een etablissement om de hoek waar we onder het genot van warme chocolademelk, soep of koffie op temperatuur konden komen. De warme douche op de camping maakte het helemaal af. Klaar voor een lekkere maaltijd bij de pizzeria in het dorp want door de hevige sneeuwval besloten we maar niet naar Bastogne te gaan.
Zondag was een mooie dag om te wandelen en langlaufen. Omdat het die nacht 9 ° had gevroren en het erg veel had gesneeuwd, ging niet iedereen die dag varen. Uiteindelijk bleven er twee over die vanaf Luc konden en wilden varen. En koud was het! Bij het eindpunt hadden we ijspegels aan onze helmen en waren onze zwemvesten met een laag ijs bedekt.
Ik kan mezelf natuurlijk wel weer voornemen dit nooit meer te doen, maar de ervaring leert dat dat geen zin heeft. Het blijkt toch elke keer weer de moeite waard!
tekst: Erik Vos
