Aardappelbult - Strand Ouddorp
5 jun 2005, bewolkt, West 5, 18°, Hoogwater 13.00
In het kader van 'Klein
naar Groot', het jaarlijkse Never Dry stappenprogramma om
beginnende zeekanovaarders mee te nemen naar steeds groter water,
stond de Aardappelbult op het programma. De Aardappelbult is een
zandplaat voor de kust van Goeree en Brouwersdam. Het was dit
weekend tegen de middag hoog water, zodat een aanlanding op de
plaat er niet inzat. Het plan was daarom om vanaf Springersdiep
(noordzijde Brouwersdam) naar het strand onder de vuurtoren van
Ouddorp te varen.
De wind was westelijk 5, maar onder de beschutting van de Aardappelbult was het met de golven goed te doen. De slag naar het noorden ging voorspoedig, halve wind en stroom mee. De navigatie was niet ingewikkeld, omdat je parallel aan de kust kon blijven varen. Tussen de kop van de Aardappelbult en het strand van Ouddorp ligt een stroomgat, met aan weerszijden branding. We schoten heel snel door het stroomgat, en konden toen wat spelen in de branding van aan de strandzijde. Niet iedereen had daar zin in, of wel men vond de branding te heftig voor het eigen kunnen, en landden aan op een rustiger deel van het strand. De spelers voegden zich later bij hen voor een bakkie koffie.
Daarna dezelfde weg terug. Dat bleek geen makkie. De wind nog steeds W 5, nu flinke golven in het stroomgat en de stroom tegen. Op een gegeven moment bleef de peiling van de vuurtoren gelijk, wat inhield dat ondanks stevig peddelen we door de stroom niet meer vooruit kwamen. De oplossing was dichter naar de kant te gaan varen, omdat daar minder stroom staat, maar daardoor moest je wel vlak boven de brandig gaan varen.
Voor een paar vaarders werd het varen te heftig. Dit kwam voort uit -niet optimaal materiaal, - niet voldoende techniek, - niet voldoende ervaring, - niet voldoende conditie, en mede daardoor - schrik voor de omstandigheden. Harm en Iede hadden de handen vol om water uit een kano te pompen (vanwege een slecht passend spatzeil), op mensen in te praten om door te gaan, en om kano's op sleeptouw te nemen. Achteraf bleek dat Harm en Iede meer dan hun handen vol hadden gehad, en het zeer gewaardeerd hadden als anderen ook nog een handje toe hadden gestoken. (Beter gezegd: dat ze laaiend waren dat de anderen dat niet gedaan hadden.)
Uiteindelijk kwam iedereen door het stroomgat. Daarna werd het weer rustiger, hoewel het door de aanslag op het uithoudingsvermogen het toch nog een stevige ruk terug werd naar de Springersdiep haven.
Na opbinden en een patatje weer terug naar Rotterdam.
Zo'n stappenplan 'Klein naar Groot' is een prijzenswaardige aanpak. Bij een aantal deelnemers zijn de grenzen van hun ervaring verlegd. En dat is ook de bedoeling van zo'n tocht. Anderen zijn zichzelf tegengekomen. Zo van 'ik heb kano-ervaring, dat doe ik wel'. Ze kwamen in omstandigheden die boven hun kunnen lagen en die ze alleen niet hadden kunnen mannen. Alleen door in een team samen te werken komt iedereen weer in de thuishaven. En dat die teamsamenwerking beter moet, was ook een leerpunt. In dat opzicht heeft de tocht uitermate aan zijn doelstellingen voldaan: leerpunten voor beginnende en ervaren zeekanoers, in omstandigheden die niet onverantwoord waren omdat het strand steeds binnen een paar honderd meter afstand lag.
tekst en foto's: Gerrit van Dalfsen
