Spaanse Pyreneeën 2005
18-25 juni 2005
Zaterdag 18 juni 2005 was het zover. Maggie, Ad, Erik en ik (Berend) reisden af naar de Rio Noquera Pallaresa. Vol gepakt en met de kajaks op het dak van de Fiat Multipla knorden we de Brienenoord over richting het zuiden. Natuurlijk bij Parijs langdurig in de file gestaan, waar we zowaar plotseling naast een busje van Europagaai stonden en we even konden babbelen. Het plaatsje Uzerche aan de rivier de Vézère zou onze overnachtingsplaats worden. Aangezien de hotels vol waren, werd het overnachten in en rond de auto. ’s Nachts wandelen langs de rivier bleek ook rustgevend te zijn, behalve voor Ad die diep lag te snurken op z’n slaapmatje naast de auto. Met veel moeite wisten we hem toch wakker te krijgen en om 5 uur ’s morgens reden we weer vrolijk verder.
Na het nemen van een hoge bergpas bereikten we om 2 uur de camping, waar Gerby en Palo van Europagaai al het basiskamp aan het opzetten waren. De briefing was om 5 uur waar zo’n 10 man/vrouw zich verzamelden. We mochten onze kayak C.V.’s uitwisselen en kregen informatie over de streek en wat we de komende week zouden gaan doen. Beloofd werd dat iedereen aan zijn/haar trekken zou komen en dat de rivier veel te bieden heeft. Namen als “El Pipo, Rambo, Dikke Albertine en de Pastis” voor enkele wildere passages, deed het adrealinegehalte bij ons bij voorbaat al stijgen.
Zondagochtend stonden we klaar aan de rivier om in te schepen. De schuif van het stuwmeer voor het opwekken van electriciteit was inmiddels opengetrokken en het water snelde voorbij. Zelf keek ik wat onwennig naar de waterdruk, die niet mis was. ,,Moet kunnen”, dacht ik en ging met de anderen te water. Het was even wennen! Stevig peddelen en goed opkanten. Toch lag ik die ochtend twee keer te zwemmen [de rest van de week niet meer ;-)) ], maar was gelukkig niet de enige. Gedurende de week ging het steeds beter en werd de techniek duidelijk bijgeschaafd onder leiding van de instructeurs. Het spelelement werd opgevoerd en we “Chandelden” op de rivier dat het een lust was. Maggie peddelde als een ervaren marathonvaarster door de hoge golven en Ad nam alle passages met het gemak van een ouwe rot in het vak. Erik en ik zagen de rivier soms vanaf de onderkant op zoek naar vis, maar wisten ons grijnzend met boot en al weer boven water te worstelen.
Na het peddelen was het goed vertoeven op het terras van de Tapasbar in het plaatsje Sorte. Onder het genot van Cervezas en Tapas kwamen de sterke peddelverhalen los. Heel gezellig werd ook de Paella-avond in het restaurantje op de camping. De Paella werd rijkelijk weggespoeld met bier, sangria en een ander gemeen lokaal goedje. Ik herinner me nog dat iemand een Cervezadouche nam uit een merkwaardig uitgedoste schenkkan…..!
Op de rustdag maakten we onder begeleiding van onze twee “Tukkers” Roné en Riëtte een schitterende wandeling in het nabij gelegen natuurpark Nacional d’Aigues Tortes met adembenemende vergezichten, wilde beken en hoge besneeuwde bergtoppen.
Op de twee laatste peddeldagen kwamen de wildere passages aan de orde. Het einde was de slalombaan in Sorte met de bekende freestyle golven van de Europeese kampioenschappen in 2002. Voldaan stapten we uit de bootjes en de peddelweek werd zoals vanouds besloten met een gezellig diner.
Zaterdag, vroeg in de ochtend, reisden we af richting het noorden. Aangezien Erik dacht dat alle wegen via Brussel gingen - waarvan hij ons op de heenweg als navigator al van probeerde te overtuigen – kwamen we in een onbewaakt ogenblik inderdaad in Brussel uit. Toch wisten we om 1 uur s’nachts het clubgebouw van de RCC te bereiken en konden we terugzien op een zeer geslaagde peddelweek.
Met dank aan alle teamgenoten en Gerby, Paul, Palo en Brecht van Europagaai!
Tekst: Berend de Rijk
