Luxemburg, Lutzhauzen

Dit jaar een maandje vroeger dan normaal, vierden we het Ardennenoffensief in Luxemburg.

Op de heenweg werd het pas in België weer droog. Na Luik werd het zelfs glad en we bibberden al bij de gedachten om morgen te moeten rodeo'n. Na zo'n bijna 4 uur arriveerden we dan bij een verlaten dorpje aan een herfstig stuwmeer aan de Sure, Lutzhauzen it is.

De jeugdherberg -heeft natuurlijk niets meer te maken met jeugd- was een mix tussen de bijlmerbajes en A15 hotel. Veel beton en een beetje hout. En dat laatste geldt vooral voor de hoeveelheid bij de open haard, een stok om precies te zijn. De hoeveelheid kamers was nu een overkill voor de vraag. (We zagen het nu wel in een periode waar het woord 'buitensport' voor velen een scheldwoord is geworden). Kortom plek zat en de verzorging was goed in orde, de bedden oke, de wijn best lekker maar het slapen ging aan mij voorbij.

De boze wereld van gisteren was zaterdag ineens verdwenen, blauwe lucht, rijpe steigers in het zonlicht... He dat was nog niet eens zo gek idee afterall. Laten we die sloot maar een opzoeken.

De Wiltz werd het die dag, een smal riviertje die je eerst nog maar eens moest zien te vinden. Eenmaal gevonden, een plek gevonden voor de instap. Enige dapperen eerst achter gelaten in verband met het pendelen. Een 25 minuten later troffen we ze licht bibberend weer aan.

Een half uur oefenen met kleine keerstroompjes en invaren om Mariko, Marcel en Tamas een beetje te laten kennismaken met de wondere wereld die WW varen heet. Erg smal was die Wiltz wel maar dat gaf niet, ze wilden het wel leren. Zo'n drie uur later waren we bij de Kirrelmonding. Koud en verheugd keken we uit naar de versnaperingen en droge kleren. Tja omkleden in de winter blijft een bitch.

Eerst ff douchen in de bijlmerbajes. Jan Paul heeft kennelijk aandelen in Luxemburg want hij wilde er wel erg graag naar toe. No problem vonden wij en gingen mee. Het is tenslotte maar iets van 120km heen en terug om te eten. Wist ik veel dat het voor mijn team door een Stom Stom navigatiesysteem wel iets van 150km zou worden. Toegegeven de stad was weer mooi en eten op een hoog niveau. Al lustte enige na een kannibalen visschotel nog wel een Macburger of zo. Nog even wijnen na thuiskomst voor we weer opgesloten werden door de ontbrekende cipiers.

De Clerf op zondag dan maar. Toch weer iedereen in de boten gekregen, op Tamas na die duidelijk last had van winterhanden. Te opgezwollen voor handschoenen en tijdens het plassen zou ie hem waarschijnlijk laten vallen... beter om maar niet te varen. En het was koud, sneeuw op de heenweg naar de Clerf en lichte sneeuw op de velden naast de rivier.

Tijdens het pendelen zagen we al een aantal overdraagpunten. Het was soms letterlijk een takkerivier. Bijkomend voordeel waren de angst-audiosignalen a la-Elisabeth zodat je wist waar er aan zat te komen.

Ook ik moest eruit, onderwater. Door een afbrekende tak kwam ik dwars voor een boom en ja dat kun je maar beter uitstappen. Voordeel voor de anderen was dat ik ze staande in het water overheen kon trekken. Toch wel handig zo’n speklaagje in de winter.

Het was kouder dan zaterdag en we waren toch wel blij dat we de auto's niet te ver weg hadden gezet. Door de hindernissen en natuurlijk de zwempartijtjes waren we toch al bijna 4 uur bezig geweest en ja verkleumd tot het botje. Boel opladen met koude klauwen en volop de kachel aanzetten, de terugreis kan beginnen, Koud maar gelukkig!!!