Mijn eerste RCC marathon

De 17-e RCC Rottemerenmarathon, 5 sept 2004.

15 Jaar heb ik de tijdwaarneming van de RCC Rottemerenmarathon verzorgd. Omdat in 2003 de marathondatum naar september werd verschoven, had ik op het betreffende weekend al verplichtingen. Daardoor kon ik niet aanwezig zijn. Leo H was bereid de tijdwaarneming over te nemen. Dat was voor Leo niet zonder risico, omdat we voor de eerste keer het tijdwaarnemingsprogramma 'Ariadne' gingen gebruiken. Leo bleek prima in staat deze risico's te managen, zodat dit jaar de vraag kwam 'Waarom doe je zelf niet mee?'. En zo kwam het dat de 17-e Rottemerenmarathon van 2004 mijn eerste kanomarathon werd.

foto: Arjan Hendriks

20 Km op zijn hardst gaat je niet in de koude kleren zitten. Dat vraagt voorbereiding. Vragen als 'welke boot zal ik nemen', 'zal ik een wingpeddel nemen?', 'moet ik de dagen van tevoren koolhydraten stapelen ? ', 'welke kleding moet ik aan?'. Nee niets van dat alles, het werd mijn standaard uitrusting waarmee ik elke woensdagavond naar de Irenebrug vaar.

Ik heb me ingeschreven voor de 20 km trim. Tussen de wedstrijdvedetten zou ik me belachelijk maken. Er was wel de vraag 'welke tijd zal ik maken'. Ik had de uitslagen van alle 16 voorgaande Rottemeren marathons, en de snelste trimmers kwamen nauwelijks onder de 2 uur. 2 Uur zou te doen moeten zijn.

Ik startte onder nummer 29. Mijn bedoeling was in het begin rustig te varen, om aan het eind voldoende over te houden. Mijn begintempo lag voor de trimmers blijkbaar toch vrij hoog. Ik zat voorop met een paar dames op mijn staart. Een stukje verder begonnen Juliette en Aarnout in K2 vaart te maken zodat ik op hun zog kon varen. Maar ze hielden hun tempo niet zolang vol. Daarna begon de K4 van NeverDry op te lopen. Ook daar weer in het zog gehangen. Maar de K4 hield het ook niet vol. Zodat ik na de Rottebanbrug alleen op kop zat. Ik werd pas vlak voor het keerpunt ingelopen door de kopploeg van de wedstrijd.

Tot zover was dat wel leuk. Maar ik moest ook weer 10km terug! Na een uur en een kwartier begon de vermoeidheid toe te slaan. Het leek wel of het water steeds dikker werd. Ook werd ik onderhand door het hele wedstrijdveld ingehaald. Mijn tempo zakte. 5 Km voor eindstreep werd ik ingehaald door mijn concurrente voor de eerste plaats. Pap in mijn armen! Ik had niet meer de kracht om aan te haken. Me toch teveel laten opjagen op de heenweg? Had ik toch een andere boot en een andere peddel moeten nemen? Twijfels. Gelukkig werd ik niet door meer concurrenten ingehaald, en eindigde ik op de tweede plaats. 15 Seconden onder de twee uur. Toch heel mooi op target.

Volgend jaar weer meedoen? Mwah, ik vaar toch liever 20 km op zee.

Meer foto's over de 17-e Rottemeren marathon:

Zie de fotorapportage van Arjan Hendriks.