Zeekanoweek in Bretagne
(1-8 aug 2004)
Never Dry organiseerde zijn club drieweekse dit jaar aan de zuidkust van Bretagne (Fr), rond de Golfe du Morbihan en het schiereiland van Quiberon. De uitdaging was eiland- en rockhoppen.
De zaterdag van mijn vertrek was aangekondigd als 'zwarte zaterdag'. Maar de verkeersdrukte viel hardstikke mee. Blijkbaar is Bretagne minder geliefd als vakantiestreek. Hoe dan ook, de reis verliep voorspoedig. Om 18.00 viel ik op de camping met de neus in de paella. Dit was het vertrekmaal voor de groep ND-ers die de na de eerste week weer teruggingen. Zij hadden vooral gevaren op de Golfe du Mobihan.
De Golfe is een binnenzee met veel eilandjes en eilanden. Hij staat in open verbinding met de oceaan. Dat betekent dat er door het grote tijverschil van enkele meters twee keer per dag enorm veel water naar binnen en naar buiten stroomt. En dat is goed te merken aan de stromingen rond de eilanden. Stromingen waar je niet tegenop peddelt. Dat het water niet onschuldig is bleek toen we terugkwamen na een ronding van het eiland Ile aux Moines (Monnikkeneiland). Toen vroeg men ons of wij een kano misten, want ze hadden er een op de kop drijvend gevonden en ze zochten nog met helicopter en reddingsboot naar de vaarder.
's Maandags was het verkassen naar het schiereiland Quiberon. Onderweg inkopen doen voor de geplande meerdaagse tocht. Na berekeningen en na het schouwen van de instappunten en de kust werd besloten af te zien van een oversteek naar Belle Ile. In plaats daarvan stapten we aan de leizijde van schiereiland in, om naar de kleinere eilanden Houat en Hoedic te varen. Hiervoor waren kortere oversteken nodig.
Het zeegebied rond de Teignouse
vuurtoren. (ZO van Quiberon)
Net als in de Golfe du Morbihan staat er tussen Quiberon en de eilanden flinke stroming. Stroming die bij halftij tot een paar mijl per uur kan oplopen. Stroming waar je in de navigatie zeer goed rekening mee moet houden. De wind was ons de hele driedaagse gunstig gezind, zo'n 2 à 3 beauford.
Op de eerste dag, in de
straat van Beniguet, kregen we gezelschap van een dolfijn
(een bruinvis). Hij (zij ?) zwom onder en tussen de kano's door,
ging tussen de kano's op zijn kop staan met de staart in de lucht,
en kwam aan de oppervlakte even stil liggen tussen de kano's.
Daarna ging hij er als een speer weer vandoor.
Op Houat sloegen we aan de ZW-kant ons kamp op op een klein strandje. Iede paste zijn beproefde methode toe om snel een shelter tegen de wind te bouwen, waarachter we goed konden koken.
De volgende dag koersten we verder naar het ZO, naar het eiland Hoedic. Ook hier moesten we stevig met de stroom rekening houden en moesten we ervan afzien het eiland te ronden. In plaats daarvan liepen we in het noorderhaventje binnen. Daar sloegen we vers water in, omdat onze watervoorraad een vreemde smaak had gekregen.
De haven van Hoedic
In de middag voeren we terug naar de NO-punt van Houat waar we het tweede kamp opzetten.
De derde dag voeren we aan de noordzijde van het eiland weer terug naar Quiberon. Daar passeerden we de Teignouse vuurtoren, waar we opnieuw goed met de dwarsstroom rekening moesten houden.
In deze omgeving, waar je toch schitterend kunt zeevaren (het vraagt wel goede voorbereiding en uitrusting) hebben we vrijwel geen zeekanoërs gezien. De fransen stonden over het algemeen wat ongelovig te kijken als we zeiden dat we naar de eilanden waren geweest.
De laatste dag hebben we nog de Cote Sauvage (De wilde kust) gevaren. We konden instappen bij de camping, en dan naar de zuidpunt van Quiberon varen. De kust bestaat voornamelijk uit steile rotsen, waarop de lange deining van de oceaan stuk slaat. Daar konden we oefenen in rockhoppen: een nieuwe dimensie in kanovaren. Je laat je op de top van een golf over een ondiepte (rots) tillen. Als je te vroeg of te laat bent, zit je op de rotsen. Alleen voor plastic zeekano's !
Vaarders van de tweede week: Harm Ilja, Iede, Juliette, Gerrit.
Een week later na wij op Houat waren, stond in de krant het volgende bericht:
Mede gezien ook de vermiste kanoër op de Golde du Morbihan en de stevige tijstromingen, toch een gebied om op je tellen te passen!
tekst: Gerrit van
Dalfsen
foto's: Gerrit van Dalfsen, Juliette Liber
Golfe du Morbihan met Monnikseiland
De Teignouse vuurtoren
