Slovenie 2004 (8-14 mei)
Ad in de 'blokkendoos'
Het begon met een emotioneel afscheid van zij die gingen en zij die huilend achterbleven. De tranen kwamen echter niet en dat was toch een beetje een tegenvaller. Dan maar snel de A16 op en jawel aanschuiven dus. Vervolgens de Transporter die even niet meer wilde transporteren (even later wel weer) en daarna weer enkele files die de vrijdagspits in petto had. Ondanks tegen tegenslagjes toch nog aardig opgeschoten en vlak voor Augsburg in Leipheim (waar anders) in een snelweghotel overnacht. Het Rasthaus was ondanks de locatie toch rustig en comfo. Even dachten Gerrit en ik dat de anderen het niet zouden halen aangezien het illustere trio kans had gezien om eerdere afslagen volkomen te negeren en met blik op oneindig op Munchen af te stuiven.
De volgende dag bereikten we de camping in Soca en waren op tijd voor een briefing die om vier uur gepland stond. Vier uur werd na een paar pivo's al gauw een uurtje of zes. De groep bestond 16 man en juist veel te weinig dames, twee dus. Een snel verhaal over wie we zijn en hoe goed we ons zelf wel niet vonden. De tent opzetten, rubbers lenen (voor de tent wel te verstaan), daarna een lekkere hap van Babette, flink wat pivos en sterke verhalen om daarna de slaapzak te vullen.
De vaarweek Deze week begon op zondag met een vroeg ontbijt. Daarna een briefing van wat ons te wachten stond die dag en vervolgens klaar maken voor het vertrek om 10:00. Dit ritueel werd standaard voor de rest van de week op de rustdag na.
Onze instructeur was Erik Franken, een kanorot met een wel heel duidelijke stem. De woorden die hij voor zijn krachttermen gebruikte herkende ik meteen en dat is toch wel verdomd makkelijk wanneer je als kanovaarders op dezelfde golflengte zit. Erik voerde vooraf een veiligheidsinspectie uit: Heb je dit en heb je dat. Tja dan herinner je je weer achter dat je op alles voorbereid moet zijn: reserve peddel, EHBO, tig reddingslijnen, sleeplijnen, QR belt etc etc……. Het belangrijkste is om af te spreken wie waarvoor zorgt, en dat die datgene bij zich heeft wat van hem/haar verwacht wordt. Kortom, goede afspraken voor vertrek.
De eerste dag varen is meestal het roest eraf schuren. Na een jaartje weer eens niet op de wild water te hebben gevaren moet alles weer een beetje op zijn plaats komen. Of zou het dan toch aan mijn leeftijd liggen ? Onze groep vaarde het "ouwe wijven stuk" alleen maar stroming en geen blokken of andere belemmeringen.
De Soca is een schitterende rivier met helder groen water dat zich lekker ingraaft in het zachte kalkhoudende gesteente van de Julische alpen. Hier en daar diepe kloofjes achterlatend op de weg naar beneden. Vanaf de tweede dag kwam de zon erbij, en met de sneeuw op de achtergrond, dan heb je niet veel meer nodig om te kunnen fluiten (hooguit een paar pivo's voor het geval dat). Op het water werd je continue bezig gehouden met oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Instructies galmden om je oren. In mijn geval werd mijn nonchalante manier van peddelen een doorn in het priemende oog van de oplettende Erik die dan weer een opmerking over mijn vleesgeworden 4play maakte.
Erik wist je iedere dag wel bezig te houden en ik moet zeggen dat ik veel meer geleerd heb dan verwacht na zo'n jaartje of vijfentwintig op wildwater. Bijvoorbeeld over zekeren met reddingslijnen, dat mijn hoek van het invaren van keerstromen een aantal graden anders was dat het zou moeten zijn, surfen, chandellen, loopen etc…….. Naarmate de dagen vorderden steeg ook de moeilijkheidsgraad. Erik kent alle Soca-speelplekjes en dat maakt het varen met een instructeur die zijn weg weet een heel stuk interessanter. Zo kon iedereen de oefeningen doen die bij hem/haar paste zonder risico.
S'avonds gezellig koken? Dacht het niet, liever uit eten dan maar. We zijn op vakantie en na zo'n dag op de Soca wil je verwend worden. Het eten is goed en zeker niet duur. Wat mij betreft zou het elke dag een pizza zijn want deze waren erg lekker. Dus veel aan horeca sponsoring gedaan en gespoeld met pivo's.
Op de rustdag geen stierenavond maar paard gereden overdag. Armand, Erik Vosje, Babette en ik went west. Zo'n 35 km rijden vanaf de camping naar de knollenranch. Geen gezeur in een weitje maar gelijk de velden in, of je nu kon rijden of niet. Tijdens de galop/draf kreeg ik wandelde nieren en gleed Armand met zijn zadel steeds verder van het paard. Ik kreeg visioenen over het wilde westen en begon het net zo leuk te vinden als een stevige ATB fietstocht door de natuur, waarbij een ander trapt en jij alleen maar hoeft te zitten. Tijdens de galop/draf bleef mijn merrie een stukje achter. Na het afstijgen bleek waarom mij knol achterbleef tijdens de draf: ze had geen zwangerschapsverlof ondanks de maand die ze nog moest gaan. Gelukkig weeg ik niet zo zwaar..
De dag erop moesten we helaas Armand voortijdig op de trein zetten. Thuis konden ze zijn hulp goed gebruiken.
Er valt nog veel te vertellen over deze week maar dat wil je vast niet meer lezen, waar het om gaat is:
De Soca is een fantastische wildwaterrivier, de Soca Camping is heerlijk rustig, het Sloveense eten en de pivo zijn uitstekend, het was een prima groep, de Europagaaiers zijn deskundig en nog gezellig ook, en wij hebben een fantastische week gehad.
Deelnemers;
Groep 1; Ad, Gerrit, Gerard, Babette, Erik vos, Eric Franken, Kees Jan, Nelleke, Theo
Groep2; Wilco, Marthijn, Arjen, Leo, Armand, Paul, Erik Wegman
Met dank aan Europagaai!!!!
tekst: Ad Schlappi
