Ardennenweekend 2002
Onderstaand het wat verlate, maar integrale en ongecensureerde verslag van het RCC Ardennenweekend 2002, 7 en 8 dec. Eten en Kou, daar ging het om !
Ad:
Het weekend van 7 en 8 december bij onze oude vriend Luc werd er
eentje van oud en nieuw en er tussenin. Oud omdat mijn oude
kanomaten, de Hansen er weer bij waren en nieuw omdat ook de
kersverse leden, Julliette en Paul de moed hebben getoond om mee te
varen. De rest bestond uit een verzameling van kernleden met
aanhang en gezellige Never Dryers, al met al zo'n 26 waterratten.
Vrijdagavond natuurlijk weer teveel trappist op zodat ik de
zaterdag met koppijn de Ourthe afzakte met Paul in mijn kielzog.
Dat ie niet omgeslagen is deed mij dan ook deugd hoewel het mij wel
zeer verbaasde. Door werkzaamheden (naar Zwitserland voor de zaak)
moest ik helaas zaterdagavond al afscheid nemen van al deze
gezelligheid.
Leo:
Tuurlijk Ad, schrijf maar dat je teveel trappist hebt gedronken.
Wat mij betreft geen excuus om midden in de nacht met
jarretelgordels in de blokhut te paraderen. Eigenlijk best prettig
dat Ad een dagje eerder weg moest, want ik wordt er toch
zenuwachtig van. Niet omdat je een kerel bent, maar omdat je er
zo'n slecht figuur voor hebt.De tocht op zondag was perfect: een
zeer mooie omgeving en gelukkig niet zo heel erg koud. Het water
stroomde niet zo hard. Maar goed ook, want ik heb het beide dagen
gepresteerd om te gaan. Zaterdag ging ik om, maar hoefde ik niet de
boot uit omdat Iede Monster en Hans Huisman me overeind trokken. Ik
dacht nog: best aardige gasten. Vergissing dus: ga ik s'-avonds nog
even naar de wc, staan ze me op te wachten. Of ik even af wil
rekenen, met bier dus, omdat ik anders de volgende dag wel eens
niet meer boven kon komen. Met mijn vaarkwaliteiten en een
eventueel een snellere stroming had dat me dus nog aardig wat bier
kunnen kosten bij dit kayak-gangster-duo. Tot slot kan ik alleen
maar zeggen dat Gerrit het hele weekend perfect heeft georganiseerd
en mooie tochten heeft uitgezet, maar voor volgend jaar wil ik
graag de gedragscode fors aangescherpt zien.
Juliette:
Ik sluit me aan bij Leo: complimenten over de organisatie, het eten
en de rest! Na lang getwijfeld te hebben en bij velen raad
ingewonnen (die totaal tegenstrijdig was) heb ik toch besloten om
mee te gaan. De familie Kouwenhove
was zelfs bereid om een onbekende lifter mee te nemen (mijn dank is
groot!). Ik bleek vervolgens het groentje van de groep te zijn op
het gebied van wild water kanoen. Dat zou niet erg moeten zijn...
Van verschillende kanten werd mij verzekerd dat je wel heel erg
simpel moest zijn om met dat lage water om te slaan, oke, ik ben
dus simpel want: omgeslagen. Gelukkig was Gerrit er als reddende
engel om mij te helpen de kano weer vaarklaar te krijgen. Als
control-freak heb ik in ieder geval een mentale overwinning geboekt
door deel te nemen aan de tocht!
Zondag toch besloten om te gaan wandelen (1 mentale overwinning per
weekend is voldoende), prachtig weer (zon!), prachtige vergezichten
en erg gezellig! Als nieuwkomer zat ik (naar mijn mening) gelijk in
de beste hut vanwege de gebakken ei met spek (ontbijt) en de vele
(sterke?) verhalen die rond gingen. Opvallend vond ik verder dat
mijn vocabulaire binnen twee dagen flink uitgebreid is met voor mij
tot nog toe onbekende woorden zoals vervalletjes en ploppers. Dat
beloofd wat voor de eskimoteercursus!
Paul:
Na een zeer leerzaam gesprek met Kees over het bedwingen van
keerstromen waaruit bleek dat alle aangeleerde foefjes bij het
brandingsurfen juist het averechtse effect hebben. Bij het
Ardennenoffensief besloot ik om dmv. wat trappistenbalast mijn
zwaartepunt te verlagen.Wonderwel werkt dit de volgende dag en mede
door Ads instructies werd dit geen remake van deTitanic. Alhoewel
door de soms sprookjesachtige omgeving afgeleid zorgde af en toe
een half onder het water verborgen rots toch voor de nodige
sensatie, net als door de locals (lees koppensnellers) aangelegde
anti-kajakvislijnen over het water. Na uitstekende maaltijden en
een tumultueuze nacht waarbij ik mijn snurkende buurman met een
beer verwarde, besloot ik met mijn slaperige kop en een gescheurde
rits van mijn Adidas neo-pain zomerstrand colbert om toch maar met
de overige afvalligen een stuwmeer te gaan bezoeken.Prachtige
vergezichten en bovendien door al het klimmen met -2 graden in een
t-shirt lopen. Kortom; extreem gezellug en sportivo maar gelukkig
zagen we ter compensatie op de terugweg echte officiële
verkeersborden met een zak patat er op vermeld.....
Gerrit:
Oeps. 25 deelnemers op het RCC-Ardennenweekend 2002.Wat begonnen
was als een weekendje lekker drinken bij Luc, en lekker eten bij
Leo, (en ook nog wat varen,) is een heus RCC/ND-evenement geworden.
Met georganiseer! Maar ik hoor tevreden geluiden, over de
accomodatie, het varen op de Ourthe en de Clerf (blijft een mooi
riviertje), de gebakken eieren met spek op de verse broodjes van
Luc, en de grote pannen maaltijd. De eerste aanmeldingen voor het
Ardennenweekend 2003 zijn al binnen !
Sjoerd:
Onderweg naar Luc wilden Jeroen en ik voordat het bier naar binnen
zou gaan nog even lekker eten in Marche en Famenne. Voor iedereen
die dit volgend jaar van plan is: DOE HET NIET. Ga dan liever naar
Bastogne, want als je in Marche na drie rondjes om de kerk
eindelijk in het gezelligste etablisement van de stad bent beland
en een menu naar keuze hebt uitgezocht blijkt dat de keuken in deze
tijd van het jaar gesloten is. Dit overkwam ons overigens nogmaals
in de andere twee eettenten die de stad rijk is. Het werd dus
FRIET. Terug naar huis stopten we bij de AC van Bierges. Weer
FRIET! Maar wie nu denkt dat je in Belgie niets anders kunt eten
moet ik toch uit de droom helpen. Gerrit heeft voor ons allen op
zaterdag avond kilo's BELGISCHE ORIENTAALSE-RIJSTSCHOTEL op tafel
getoverd. Het was nog lekker ook. Kwamen we toch nog aan onze
trekken!
Kees:
Het weekend was ook een beetje een reunie. Met de Hansen heb ik
weer veel verhalen opgehaald over kanoën in hagel en sneeuw,
in de tent kamperen bij 4 graden vorst, langlaufen in Champlon bij
min 25 graden (dus dit weekend viel de kou nog wel mee). Renee die
per ongeluk zijn tanden poetste met Midalgan in plaats van
tandpasta, enzovoort. Je kunt wel zien dat we ouder worden en meer
van comfort houden: bus met kachel, sanitair met vloerverwarming.
Ik heb weer genoten van de Duvels, de mooie ardennen, de
gezelligheid en dat ondanks de peddelslag op mijn voortanden, de
kou, het vreselijke omkleden op de onverwarmde parkeerplaats, etc.
Gerrit, bedankt voor het lekkere eten, de afrekening, het regelen
van het vervoer naar de rivieren en al het andere, maar volgende
keer willen we gewoon Evelien er weer bij.
Jeroen:
Nadat het onzeker was of ik nog mee zou gaan ( ik had zojuist met
mijn 3 dagen oude auto een ongeluk gehad waarbij ik behalve een
zware financiele klap, ook een aardige klap in mijn nek had gehad)
gingen we vrijdagavond om 19.00 uur weg bij de club. Met wat
improvisatie kon ik nog een lift krijgen en drie uur later
arriveerden we op de locatie waar het allemaal ging gebeuren.
Traditiegetrouw had ik geen benul waar dit was, maar het was in
ieder geval een bijzonder mooie inspirerende omgeving met hele hoge
dijken. En het was er verrekte koud ook. Na een aantal drankjes in
de bar van Luuk, de eigenaar, vervoegde ik me naar de hut van mijn
clubgenoten om daar een soort hok met Marjan en Erik te delen. Die
nacht uitstekend geslapen, maar de buren van ons niet. Er scheen
iemand (wie weten we nog steeds niet) 's-nachts enorm gesnurkt te
hebben. Wij drieen hadden er in ieder geval geen last van gehad en
dat was het belangrijkste. Na een goed verzorgd ontbijt werden er
een paar boten gehuurd en trokken we de kleding maar eens aan.
Terwijl de autos naar het eindpunt gereden werden stonden wij vast
te blauwbekken op het grasveldje naast de ijskoude beek die we
zouden gaan trotseren. De moeilijkheidsgraad was gelukkig niet te
hoog, maar de watertemperatuur helaas ook niet. Eenmaal in de boten
slingerden we ons door het prachtige idillische winterlandschap,
tussen overhangende bomen en stroom- versnellinkjes door.
Elizabeth, stoer als ze altijd is, had het, zij ze, helemaal niet
koud. Om dit te bewijzen ging ze zelfs zwemmen. Julliet kon
natuurlijk niet achterblijven en besloot ook even een halve
eskimodraai te maken. Vol medelijden, maar blij dat ik het zelf
niet was, keek ik het geheel ietwat meewarig aan. Wat moesten zij
het koud gehad hebben. Dat weerhield mij er overigens niet van om
regelmatig mijn ervaring over mijn koude handen met anderen te
delen. Stoer vervolgden wij onze tocht. Leo verloor zijn evenwicht,
maar bleef half boven water hangen. Er werd een
reddingsactie op touw gezet, maar zonder het heldhaftige optreden
van Iede, onder de voorwaarde no cure no pay, was deze beslist
niet
succesvol verlopen. Leo stroomde aanvankelijk over van
dankbaarheid, maar dat was 's-avonds in de warme kroeg een stuk
minder. Pas toen er tijdens het plassen, altijd een kwetsbaar
moment, twee man hem aan zijn belofte van een biertje herinnerden,
kwam zijn dankbaarheid weer naar boven borrelen. Na het kanoen en
het ontdooien ging eenieder naar zijn of haar hut. Er werd door een
paar moedige "die hards" nog een stukje gewandeld over prachtige
modderpaden, waarna het tijd werd voor een welverdiende borrel. In
de hut van Never Dry hadden naast mij nog twee mensen flessen wijn
meegenomen. Op basis van mijn ervaring van het onderricht dat ik
ooit eens van een vinoloog gehad had, werd er professioneel wijn
geproefd. Elke wijn werd beoordeeld op kleur, geur, smaak en
afdronk.
Heel verassend kwam de goedkoopste wijn er (niet geheel unaniem)
als beste uit. Eigenlijk waren er gelijke aantallen stemmen, maar
ik vond zelf dat mijn en Marjans stem in deze, als echte
wijnsnobben, zwaarder telden. Gerrit had intussen op
wonderbaarlijke wijze op een klein gasstelletje een zeer goed
eetbare maaltijd voor iedereen (ca. 16 man!) klaargemaakt. Een
sterk staaltje logistiek, waar hij naar later bleek, zeer bedreven
in was. Het hele weekend bleef hij nl. als organisator ongemerkt op
de achtergrond, maar alles verliep vlekkeloos. Ad werd gedurende
het weekend met steeds meer uitrustingsstukken van het merk
Mammouth gezien, zodat we hem als grap "The Elephan Man" doopten.
Helaas moest hij zaterdag avond al weer naar huis omdat hij de
volgende dag in Zwitserland moest zijn. Ikzelf viel na het eten
bijna in slaap. Heb om mijn geweten te zuiveren nog geholpen met de
afwas, maar toen ging het licht echt uit. 's-nachts werd ik wakker
van gesnurk onder mij. Zo erg dat het bed er van fibreerde. Ik snap
nog steeds niet dat Marjan (of Eric) er niet wakker van werd. Toen
het gesnurk eindelijk afgelopen was, kwam Jean Paul ook nog even
ons slaaphok binnen. Hij dacht dat hij bij zichzelf in het hok was
en wilde zo bij Marjan in bed stappen. Hierbij rijst natuurlijk de
vraag hoeveel hij gedronken moet hebben om niet door te hebben dat
alles aan de verkeerde kant zat in ons slaaphok. Maar goed. De rest
van de nacht verliep redelijk ongestoord.
De volgende ochtend moest de volgende rivier bedwongen worden.
Deze lag verder richting Luxemburg en was zo'n 50 km van de camping
verwijderd. Na het afladen van de boten werden eerst de ijsresten
uit de boten verwijderd en kon aangevangen worden met de tweede
tocht van dit weekend. Paul, alias de Hulk, haakte af toen zijn
regenjackje het begaf en ook Juliette hield het voor gezien. Hun te
koud. (mij natuurlijk ook, maar dat wilde ik niet toegeven) De
omgeving was zo mogelijk nog mooier dan de dag ervoor en iedereen
genoot zichtbaar. Al snel kwamen we aan bij een watervalletje waar
Elizabeth en Leo besloten een frisse duik te nemen. Ongewild,
dat
wel. Maar Elizabeth hield zich weer eens stoer en ging moedig
zonder te klagen door. Iede en Erik hadden hun bootjes ingeruild
voor een canadese kano en zij gingen om zichzelf te bewijzen vol
bombarie staande in de kano de stroom af. Dat ze hierbij regelmatig
iedereen in de weg lagen, stoorde hen gelukkig niet. Met hun
capriolen waren ze onbedoeld nog wel indirect verantwoordelijk voor
het omslaan van Pauline, maar dat wisten ze weer te compenseren
door dit te ontkennen. Moe maar bevroren kwamen we na een prachtige
tocht aan bij
het eindpunt. Nog even omkleden op een heerlijk onbeschutte
parkeerplaats en de boten konden al weer op de aanhanger. Terug
naar de hut, schoonmaken en op naar Rotterdam alweer. Ik mocht op
de terugweg met Jean Paul meerijden. Elizabeth had het weekend
zoveel ontberingen moet lijden dat ze de drie mannen achterin de
auto liet zitten en lekker zelf op de voorstoel ging zitten. Dit
tot ongenoegen van Eric, die minimaal 1 maal per afgelegde
kilometer opmerkte dat zijn krappe plek slecht voor zijn rug was.
Maar goed, eenmaal thuis aangeland kon ik (en ik denk verder iedere
deelnemer) terugkijken op een bijzonder geslaagd weekend.
Elisabeth:
Met Eric, Marianne en Jean Paul en iede gingen wij vrijdag al vroeg
weg, dus konden we 's middags nog lekker wandelen. Leuk dat
iedereen in het weekend gewoon kan doen waar die zin in heeft,
maakt allemaal niks uit,
Jeroen die alle wijnflessen opentrekt omdat hij ons wil leren
wijnproeven, samen ontbijten: iedereen is dan al vrolijk..., samen
de kou trotseren en met -2 gaan kanoen, voorin zitten op de
terugweg... en petje af voor Gerrit die voor iedereen lekker heeft
gekookt
