Clubweek Wildalpen 2002(3-10 aug. 2002) Verslag: Ad Schlappi
Volgens de een 'a worst nightmare campsite', maar volgens mij gewoon gezellig druk en heerlijk rommelig. Zo kun je de camping typeren in een omgeving die alles behalve dat is. Onder de 28 volwassenen en senioren in wording vonden we zo'n 13 opvarenden waarmee we een soort cursus starten. Een soort omdat Sjoerd, Gerrit en ik nu eenmaal geen echte instructeurs van beroep zijn maar in de spirit van mijn vroegere leermeester Hans (bijgenaamd 'Die Nase') werd het een 'niet zeiken gewoon varen en in de keerstroom pleuren' instructie weekje. Zelf waren wij Schlappies op zaterdag aangekomen en vonden wij Leo, met afdrijvende echtgenote, op stand in het luxueuze Wildalpen Hotel. Diezelfde dag ontdekten Sjoerd en ondergetekende dat deze Leo minder vaareigenschappen had dan het hotel sterren. Angst kent deze man kennelijk niet want dapper stapte hij weer in wanneer die weer eens op zijn plaat ging. Gezeten in een Blizz-stick rodeo kajak werden omstanders nog wel eens beduveld, Jules de Korte reed immers ook niet in een Ferrari, maar al gelang de week vorderde zag deze IT'er het steeds beter en zat net zo lang in de boot als eronder. Naast zijn vaartalenten ontdekte ik zelf steeds weer andere inzichten bij hem, kortom een man waar nog veel van te leren valt en hoewel hij mij zelf steeds weer als Sensei betitelde (vermoedelijk Japans voor 'leermeester' en hoop niet Russisch voor 'eikel' ) kunnen velen nog bij hem in de leer. Leo's echtgenote Petra is een heel ander verhaal en hoewel actief RCC'er was ze niet in een kano te proppen, althans niet in Wildalpen. Het gekke is echter wanneer je de hele boerenfamilie meeneemt in een raft, ze er telkens vrijwillig uitspringt. Dit laatste zaaide grote twijfel bij mij, was het de knoflook van gisterenavond, verkeerde after shave?, gelukkig niets van dit alles, ze drijft gewoon graag rond, hopelijk gaat het al wat beter me haar want volgens mij zit er dan iets los. Een nieuwe WW-vaarder zag het licht en hoewel ik iedere dag mij twijfels had of hij er weer bij zou zijn, verscheen Mark iedere ochtend weer dapper op het appel. Vaak vroeg hij mij of het nog ver was waarop ik meestal iets mompelde van 'nog een paar bochtjes of zo' en ik wist dan wel hoe laat het was. Eenmaal loog hij dat hij liever op de Kralingse Plas voer, het telkens weer opdraven voor een volgende tochtje maakte dit zeer ongeloofwaardig. Voor iedere wals keek hij nogal angstig alsof hij na een spetterende nachtmerrie keek met hem in de hoofdrol van een dramafilm, maar de glimlach wanneer hij er eenmaal doorheen was overtuigde hij mij van het plezier dat hij beleefde op de Salza. Grote klasse Mark! Ook onder de Never Dry'ers schuilde een wel heel bijzonder talent in de vorm van Elisabeth. Angst voor omgaan en zwemmen is haar vreemd en ze speelde dan ook volop bij de stroomversnellingen terwijl anderen liever even uitpuften in de luwte van de keerstromen. Wel ontdekten wij later een bijzonder geheim dat zij op haar rug meedroeg om haar angsten te overwinnen en de meest gruwelijke passages mee te bedwingen namelijk Bananen. Stiekem verstopt in een klein rugzakje sleepte zij deze voedingswaren met zich mee, de ene dag waren het er vier en de volgende nog maar een. Kennelijk loopt zij 3:1, hoe dan ook kan Never Dry trots zijn op zo'n talent, vooral omdat er maar bijzonder weinig kanovarende dames zijn waarbij de WW sector helemaal onderbezet is. Maar goed, misschien dat een Chiqita sponsor dit probleem kan oplossen voor ons. Ook Rith uit Haarlem stapte weer in de kano en na bijna 10 jaar niet meer op stromend water gevaren te hebben genoot ze met volle teugen. Kennelijk hebben Stipdonks lessen destijds een hoog plakvermogen want de techniek en inzicht zaten er nog goed in. Ook bij partner Gerard was, afgezien van de bolle wangen voor het camping walsje, geen onkunde te bespeuren, toch wel jammer want enig leedvermaak is mij niet vreemd en ik heb nog een appeltje met hem te schillen. Ook trainde hij voor een op handen zijnde fietstocht (Parijs-Haarlem) en de voor mij bekende kuiten zag ik met de dag zwellen. Op deze manier hoopte hij natuurlijk mijn enorme voorsprong in conditie, kracht, souplesse en zo wat in te kunnen dammen, hopen mag altijd natuurlijk. Ook de KV de Trekvogels kunnen een nieuwe talent omarmen, het is in meerdere opzichten de opvolger van de onverschrokken Andre, juist ja Tom. Met volle overgave stortte hij zich telkens op ieder wals en hij GENOOT dat was overduidelijk. Tja en verder vaart Kees natuurlijk de sterren van de hemel, speelt met zijn stem en snaren als geen ander, is het Jeroen hartstikke meegevallen en kon met 200 km op het einde van de week naar echtgenote en dochter in Polski, heeft Evelien weer zo'n vier kilometer gezwommen en is in staat om trompetten te imiteren, kan Yvonne nog steeds varen, zag Danielle het WW-varen toch niet helemaal zitten en hebben Sjoerd en Gerrit menigeen uit het water gevist omdat ik meestal voorop verkende. Ook werd ik aangenaam verrast en overdonderd door een verrassingsavond waarbij ik niet alleen lekker gegeten heb maar ook nog een paar speeches en handige cadeaus op mijn bord kreeg. Aan tijdstippen kon ik me niet goed houden wat volgens mij wel eens frustratie bij anderen opleverde maar ja het was dan ook vakantie, toch? Tot Wildhappen! |
|
