Een winters kanotochtje op de Bernisse.
(feb 2000)
Soms heb je dat ineens, datje 's morgens vanuit je warme bed uit liet raam kijkt en denkt, jee het is mooi weer en ik wil naar buiten, iets leuks doen. Aangezien de fietsen in "lege"staat verkeerden en je natuurlijk nietje band wilt plakken, besloten we te gaan kanoën op de Bemisse. Gelukkig ken ik daar een paar mensen die, na een telefoontje, graag wat willen doen voor ons.
Om 11.45 u. onze goeie ouwe BX gepakt en naar de kano club gereden. Een hoop gepiel toch weer, om die kano's schud / wind vast op het dak te krijgen. Ik mocht in de sloep van Sjoerd waar hij zijn halve jeugd in rondgedobberd heeft. Sjoerd nam een zogenaamde clubboot. Gelukkig niet zo'n snelle ka-een-dinges want dan is ie de hele tijd pleite. Afijn, aangezien ik toch nooit de boten goed vast bind had ik alle tijd om de winterse tuin van de kano club te bewonderen waar in het zonnetje de sneeuwklokjes stonden te bloeien.
Naar Heenvliet gereden, de eerdergenoemde familie-achtige bekenden opgepikt die onze auto weer terug zouden brengen naar het eindpunt (Heenvliet). Daarna via allerlei schilderachtige binnendoor weggetjes naar de sluis bij het Spui gereden (startpunt). Hier aangekomen had ik natuurlijk meteen spijt van mijn idee vandaag te gaan kanoën. De gure winterse wind belette mij om een eenvoudig kanojasje over mijn hoofd heen aan te trekken. Helaas kon ik niet meer terug en werd ik 'te water gelaten'.
Al na 10 minuten had ik het snik heet en waren er verscheidene futen en meerkoeten verschrikt van het water opgevlogen. De tocht kon beginnen. De twee bekenden vertrokken met ons otootje weer naar Heenvliet, de zon met zich meenemend waardoor ik de gure tegenwind en de schuimpjes op de golven kon voelen. Met een inspirerend, natuurlijk uitzicht dichtbij (mooie rietkragen, pas geknotte wilgen en af en toe een verdwaalde fietser) en het grootse industriële landschap van de Europoort voor ons waren we in een mum van tijd over de grote plas nabij Zuidland. Bij Abbenbroek was het tijd voor pauze.
Via een modderige waterkant op een bankje gekropen om wat sardientjes uit blik te nuttigen waarbij het verdragen van tientallen kwijlende honden een belangrijke secundaire bezigheid was. Toen we weer in de boot zaten zagen we natuurlijk na korte tijd alleen maar mooie aanlegsteigertjes waar het veel gemakkelijker uitstappen geweest was en waar ook geen honden aanwezig waren. Toch mocht dit de pret niet drukken. Al heel snel hierna bereikten we het einde van de tocht; het kanaal bij Heenvliet dat paralel loopt aan het Hartel kanaal. Al met al was het een lekker zonnig tochtje van ongeveer tien kilometer (wat voor iedereen goed te doen is) op minder dan een half uur rijden van Rotterdam. Een aanrader voor iedereen die wel eens wat anders wil dan varen op de Rotte!
Instappunt: Sluis aan het Spui. Aanrijroute vanaf Spijkenisse of Zuidland
Uitstappunt: Heenvliet
Afstand: 8 km.
Bijzonderheden: geen
