Veluwe Rally 1999
8.00 u. Doodlopende weg
Voor me doemt achter een hoop zand de vuilverbrander bij Lathum op.
De weg loopt dood nadat ik in de dichte mist een verkeerde afslag
heb genomen. Het stinkt verschrikkelijk. Ik draai de auto en en
vervolg mijn weg naar de start van dat wat mijn tweede Veluwe Rally
gaat worden. Silke is inmiddels ook wakker geworden want we zijn
deze ochtend om half zeven al vertrokken van de kano club en daarom
nog behoorlijk duf.
Ook Ot en Ral zijn rond die tijd vertrokken en we hopen ze straks in deze dichte mist terug te vinden. Ik denk aan de tocht van vorig jaar die door de toen zeer dichte mist drie uur later van start ging waardoor ik de geplande tocht van honderd kilometer al na vijftig kilometer moest staken. Zou het zometeen weer wachten worden? Gelukkig heb ik geen haast want ik vaar deze keer slechts tot Deventer.Alle tijd dus om rustig van start te gaan. Als we bij de camping van Lathum arriveren blijkt dat Gerrit de startkaarten al heeft afgehaald. Hij is namelijk de enige die zo slim is om alvast in de buurt te overnachten. Op naar het water en afladen maar...
8.30 u. De zandafgraving
Er zijn drie redenen om de Veluwe ralleyte gaan varen.
-Ten eerste is het een mooie tocht waaraan elk jaar zo’n 500
kanovaarders deelnemen.
Dat is erg gezellig. Het wordt echter voor velen pas echt leuk als
je de nacht ervoor op de camping in Lathum overnacht. Dit is echter
minstens zo’n slijtage slag als de tocht zelf.
-Ten tweede is de afstand van 100 kilometer voor velen een
uitdaging. (Maar je mag ook minder varen).
-Landschappelijk is de tocht erg de moeite waard.
Het is dan ook erg treurig dat er dit jaar maar vijf leden van onze
club zo verstandig waren om mee te doen. Mochten bovenstaande
kenmerken je echter niet kunnen bekoren dan wil ik je aandacht nog
even vestigen op het volgende: De zandafgraving.
De zandafgraving bij Lathum (hier is de start) zorgt elk jaar weer voor een vrolijke speurtocht naar de toegang tot de IJssel. Je ziet de zoekende blikken van desperate kanovaarders op zoek naar die ene kano-crack die hen kan vertellen waar te gaan. Omdat niemand weet wie dat is vaart men als een kip zonder kop achter elkaar aan zonder te weten waarheen. Om het feest kompleet te maken zorgt de organisatie van de Veluwe Rally ervoor dat je ook geen plattegrond van de plas ontvangt. Dit in combinatie met een beetje mist zorgt ervoor dat er heel wat mensen de spieren goed warm hebben voordat de IJssel bereikt is.
traag door oneindig laagland gaan,
rijen ondenkbaar ijle populieren
als hoge pluimen aan den einder staan;
en in de geweldige ruimte verzonken
de boerderijen verspreid door het land
boomgroepen, dorpen, geknotte torens,
kerken en olmen in een groots verband.
De lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.
12.00u Zutphen. Pauze.Inmiddels heb ik vijfendertig kilometers gevaren en dat is goed te merken. Ik heb sinds de zomer niet meer een fatsoenlijke afstand gevaren dus deze pauze komt niets te vroeg. (Het appeltje onderweg was trouwens erg lekker. Hebben jullie ook zo’n moeite om tijdens het kanoen het appeltje vast te houden?) Gerrit - die ik de hele dag nog niet gezien heb- zit op de kant te wachten. Hij meldt dat hij flink heeft doorgevaren en nu op zijn vriendin wacht die nog onderweg is. Ik ben zeiknat want toen ik onderweg op een strandje mijn linker been al op de wal had gezet om eens lekker te gaan plassen werd ik het slachtoffer van een hekgolf, veroorzaakt door een speedboot van Rijkswaterstaat (60 km/u.). Snel weer verder dus om warm te blijven....
14.30 u. Bijna in Deventer.
Tandenbijten dit jaar. De toren van Deventer is van verraf al te
zien waardoor je denkt dat je er bijna bent. Het is dan nog steeds
heel ver maar tot dat besef kom je pas als je er echt bijna bent.
Op de Deventer kano vereniging ben ik echter alles gauw vergeten
als ik op het balkon met een warme kop chocolademelk en daarna een
ijskoud biertje uitkijk over de IJssel waarop langzaam de
kanovaarders binnen druppelen. Dit is werkelijk een prachtig
gezicht. Gerrit is al voor mij binnen gedruppeld. Het wachten is nu
nog op de rest. Silke komt al snel na mij binnen en ook Gerrits
vriendin laat niet lang op zich wachten. De aankomst van Ral en Ot
duurt wel wat langer, maar dat is niet verwonderlijk voor iemand
die vaart in een banaan en iemand die vorig jaar verkondigde dat
dit toch echt de laatste keer was geweest. Mooi niet dus!
16.00 u. En toen gingen we weer naar huis.
Na het bekende gezeul om kano’s naar juiste auto’s te
brengen reed ik weer via de kano club naar huis.Hier kwam ik nog
enige verdachte personen tegen die dachten dat het kanoen op de
kralingse plas minstens zo inspirerend was als de saaie dag die ik
zojuist beleefd had. Ik ben maar gauw weggegaan.
*) Dit het verlag van de Veluwe Ralley van 1998. Het geeft ook perfect de sfeer van de Veluwe Ralley van 1999 weer.
