RCC Midwintertocht 1999
( 31 januari 1999)
1999 is een al veel genoemd jaar, het is het laatste jaar van deze eeuw, het wordt het laatste jaar waarin de milennium-bug kan worden aangepakt, voordat naar het schijnt de halve wereld tot stilstand komt. Maar dat moeten we allemaal nog maar eens zien. Wat ik wel weet is dat er op 31 Januari 1999 voor het laatst deze eeuw een midwintertocht werd gevaren bij de RCC en dat tien mensen deze hebben gevaren waar ik er een van ben.
Het was voor mij de eerste keer deze eeuw dat ik in de winter zo een kanotocht ondernam. Eigenlijk was het voor mij uberhaupt de eerste keer dat ik mij in de winter op het water begaf. Om kwart over tien was ik op de club, nogal zenuwachtig, niet wetende wat de dag zou brengen. Ik had al verhalen gehoord over ijs, hopies wind ed. Om kwart over elf zijn we, na de kano's op de auto te hebben gebonden, met zijn allen naar Capelle a/d IJssel gereden om daar te beginnen aan de tocht van circa 25 km.
Als eersten lagen de leden van Never Dry met hun canadees in het water, om voorop te varen en eventueel ijs te kraken voor de rest. Het weer was geweldig. Er was een lekker zonnetje en er stond nagenoeg geen wind, het was puur genieten. Het ijs op de verwachte plaatsen bleef uit en de tocht verliep lekker. Persoonlijk had ik het het eerste uur het zwaarst, maar ja wat wil je, zeker 5 maanden niet gevaren. Dat merkte ik goed. Daarna ging het weer lekker vlot, tot dat we bij de Hennepsloot arriveerden. Daar was het ijs! Sjef had zich intussen bij de vrienden van Never Dry gevoegd maar had geen zin met zijn K1 om door het ijs te varen en ging lopen. Ik had gelijkop met Ad en Sjoerd gevaren en ook wij gingen de Zuidplaspolder in. Ik had het al gauw gehad en besloot om ook te gaan lopen. Zo ook Ot. ( Nel, nog bedankt voor de lift aan ons (Sjef, Ot, Bas)
De overige kanoers in de achterhoede zagen er wel een uitdaging in en hebben zich tot de Roerdomp door het ijs geworsteld. Daar hielden we halt voor het broodnodige bijtanken. De warme choco en uitsmijters lieten we ons goed smaken. Na een uurtje opwarmen was het tijd om weer te vertrekken, voor het tweede gedeelte van de tocht. Dit hield in, via de Rottemeren de Rotte op, en dan de laatste 10 km naar de Kralingse plas.
In de Rotte lag nauwlijks ijs, het was door het geweldige zonnetje al erg dun en geen probleem om er doorheen te komen. ledereen peddelde in zijn eigen tempo en genoot volop van het nog steeds heerlijke weer. Rond kwart voor vijf was iedereen binnen om aan te vallen op de soep en glühwijn. Dit smaakte opperbest. Het bracht de mensen weer op temperatuur.
Via dit stukje wil ik iedereen die heeft meegeholpen en meegevaren hartelijk bedanken voor een heerlijke dag op het water. Het was voor deze eeuw de laatste keer, maar ik hoop dat het de volgende eeuw weer net zo gezellig zal zijn.
